กลับรถ
กลับรถแล้วไปเสียจากที่นี่
เดี๋ยวนี้เลย
อย่ากลับไปนะ
อย่ากลับไปที่นั่นอีก
"โรงแรม"
เฮ้! เฮ้!
นี่มันอะไรกันล่ะ?
"6 เดือนผ่านไป"
คุณแอบก็อปนิยายผม
ว่าไง?
ขอโทษนะ นี่ผมเอ่อ...
- ผมไม่รู้จักคุณ - ไม่เป็นไร
ผมรู้จักคุณก็แล้วกัน คุณเรนี่ นั่นล่ะที่สำคัญ
คุณแอบก็อปนิยายผม
คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่เคยอ่านบทร่างของใคร
คุณอ่านนิยายผมแล้วลอกเอาไปเขียน
ผมรับประกันได้ว่า...
คุณกล้ารับประกัน แต่ผมไม่ต้องอยากฟังนี่หว่า
ถ้าคุณอยากร้องทุกข์ล่ะก็...
- โทรหาเอเย่นต์ผมที่นิวยอร์ค - นี่เป็นเรื่องระหว่างคุณกับผม...
คนนอกไม่เกี่ยว คุณกับผมเท่านั้น
เอาละ ฟังนะคุณ...คุณอะไรก็ช่าง
ผมไม่อยากถูกกล่าวหา ว่าขโมยผลงานใคร...
ถ้านั่นเป็นคำกล่าวหาของคุณ ชีโก้ เข้าบ้าน
คุณไม่พอใจก็ช่างคุณ แต่คุณขโมยงานผมจริงๆ
คุณแอบก็อปนิยายผม
- ไปได้แล้ว ผมไม่มีเรื่องคุยด้วย - ไปน่ะไปแน่
เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ
ผมไม่เอาต้นฉบับคุณหรอก
ทำเป็นไขสือก็ไม่รอดหรอก คุณเรนี่
เรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆ
ผมว่ามันจบแล้วนะ
"ฤดูไถหว่าน"
จอห์น ชูตเตอร์
ชื่อแกไม่คุ้นเลยว่ะ
นิยายแกฉันก็ไม่เคยอ่าน
เอาละ...
ฝันถึงไหนแล้วนะ
ฉันเปิดรับความคิดเห็น
ถ้าแกไม่กัดเธอ ฉันจะฆ่าเธอซะเลย
"4 วันหลังจากที่จอร์จ แน่ใจแล้วว่า..."
"เมียมีชู้ เขาก็เผชิญกับ..."
นิยายเสี่ยวๆ
เสี่ยวเรียกพี่
นายรู้ว่าต้องทำยังไง
ก็ทำซะสิ
อย่าเขียนนิยายเสี่ยวๆ
โรคเสี่ยวหายเป็นปลิดทิ้ง
ฉันเจอต้นฉบับคุณในถังขยะ คุณเรนี่
คิดว่าคุณคงต้องใช้ เลยเอามาคืนที่โต๊ะ
ครับ ผมเห็นแล้ว คุณนายการ์วีย์
ทอดด์ ดาวนีย์คิดว่า ผู้หญิงที่ขโมยความรักเรา...
เมื่อความรักคือทุกสิ่งของเรา ก็ไม่ต่างจากหญิงแพศยา
เขาจึงตัดสินใจฆ่าเธอ
เขาจะฝังศพเธอไว้ในมุมลึก...
ที่ซึ่งบ้านและโรงนามาบรรจบกัน
เขาจะฝังศพเธอไว้ในสวน
สวนที่เธอรักยิ่งกว่าที่รักเขา
บ้าจริง
ดีนะ ได้ยินเสียงคุณฉันตกใจแทบแย่
มาฉันเช็ดเอง หน้าที่ฉันนี่คะ
ขอโทษจริงๆครับคุณนายการ์วีย์
ฉันจัดการเอง ไปทำงานต่อเถอะนะคะ
- ไม่ใช่นิยายผม - ฉันนึกว่าของคุณ
เปล่า ดูชื่อสิ จอห์น ชูตเตอร์ ไม่ใช่ผม
ฉันนึกว่าเป็น...
นามปากกาหรือนามแฝงน่ะซี
ไม่ๆ ผมไม่เคยใช้นามปากกา
นั่นซีนะ คุณจะใช้ชื่อปลอมทำไมล่ะ?
เปล่า ผมหมายถึงว่านี่นิยายคนอื่นเขา
อ๋อ งั้นก็โอเคค่ะ
"คนทุกคนมีเรื่องเล่า"
"หน้าต่างแห่งความลับ"
"ผู้หญิงที่ขโมยความรักเรา เมี่อความรักคีอทุกสิ่งของเรา"
"ก็ไม่ต่างจากหญิงแพศยา"
นั่นคือความเห็นของทอมมี่ ฮาเวอร์ล็อก
เขาตัดสินใจฆ่าเธอ
เขารู้ว่าจะฝังศพเธอไว้ที่ไหน
สวนเล็กๆ ที่เธอจัดไว้ในมุม...
ที่ซึ่งส่วนเดิมและส่วนใหม่ของบ้าน มาบรรจบกัน
เขาจะฝังเธอไว้ ในสวนที่เธอรัก ยิ่งกว่าที่รักเขา
ไปเปิดท้ายขายของคงสนุกดี
จะได้โละของเก่าๆบ้าง ดูสิ โทรมเนอะ
เขาทิ้งเอาไว้ทำไมนะ?
โอ้โห มีหน้าต่างด้วย
มันเป็นหน้าต่างแห่งความลับ
เหมาะเลยล่ะเนี่ย
ฉันจะทำตรงนั้นเป็นสวน
หน้าต่างแห่งความลับที่มองลงไป เห็นสวนแห่งความลับ
บ้าจริง
ฉันเปล่าก็อปนะพวก
อะไร?
คุณเรนี่
ฉันทำงานเสร็จแล้ว
เหรอครับ เร็วจัง งั้นก็...
- คราวหน้าเจอกันครับ - คุณเรนี่...
ฉันอยากจะบอกกับคุณว่า
ผู้หญิงบางคน ไม่รู้คุณค่า สิ่งที่อยู่ในมือ
ได้คนดีมาอยู่กับตัวแล้ว ก็ไม่ซึ้งถึงคุณค่า
ค่ะ แค่นั้นแหละ
ฉันจะไม่พูดมากอีกแล้ว
คุณเรนี่
ฉันทำอะไรให้ทานดีมั้ย
ไม่ ผมกินแล้ว เพิ่งกิน
ถ้าเกิดหิวอีก ผมทำเองได้
คุณเป็นคนดี คุณเรนี่
คุณก็ดีครับ คุณนายการ์วีย์
เรื่องส่วนตัวผมคุณไม่เกี่ยว ขอบคุณ
โธ่เอ๊ย หมอนฉัน
เข้ามาจุ้นจ้านเรื่องส่วนตัวคนอื่น
ฉันไม่ได้ก็อปนิยายใคร
คิดว่าไม่นะ
- ฮัลโหล - ฮัลโหล มอร์ต
- คุณเป็นไรมั้ย - ไม่
- ทำไมต้องเป็นด้วยล่ะ - ไม่รู้สิ
คุณตัวคนเดียว เป็นอะไรไปก็คงไม่มีใครรู้
- ผมไงรู้ - ใช่
เจ้าหมาน้อยของฉันเป็นไง พาชีโก้ไปผ่าต้อรึยัง
คุณโทรมามีอะไร เอมี่
ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจอีกแล้ว
ฉันรู้คุณคงว่าไร้สาระ คุณไม่เชื่อ...
แต่ฉันเชื่อนะ
ฉันทำแซนด์วิชอยู่ สังหรณ์ใจว่า คุณต้องมีเรื่อง
ฉันพยายามห้ามตัวเองอยู่นาน
จนทนไม่ไหวก็โทรมานี่ล่ะ
ผมไม่มีอะไรบอก นอกจากผมสบายดี
ไม่มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นเลยเหรอ
คุณจำ "หน้าต่างแห่งความลับ" ได้มั้ย
อะไรนะ?
นิยายของผม ผู้หญิงที่มีสวนเล็กๆ...
แล้วก็ถูกสามีตีด้วยพลั่ว
- เรื่องนั้นฉันไม่ค่อยปลื้ม - ขอบคุณนะที่บอก
เรี่องมันแรงน่ะ คุณว่ามั้ย
ผมอยากฟังคุณจิกกัดงานผมอีกจริงๆนะ
นิยายคุณทำไมเหรอ มอร์ต
คุณว่าเป็นไปได้มั้ยที่ผมจะ...
ได้รับอิทธิพลมาจากใครหรืออะไร กระทั่งเอามาเขียน?
นอกจากแจ็ค แดเนียลส์น่ะเหรอ
ผมขี้เมาผมรู้ ผมถึงต้องถามคุณไง
ไม่รู้สิ
ตอนเขียนเรื่องนั้นคุณเพี้ยนๆ เขียนกลางคืนด้วยมั้ง
- คุณหมายความว่าไง "ได้รับอิทธิพล"? - ไม่รู้สิ
อ่านเรื่องของคนอื่นน่ะเหรอ
ฟังนะ ลีมมันเถอะ
มอร์ต คุณสาบานแล้วว่าจะไม่ทำอีก
ได้โปรดลืมมันซะ ลืมมันซะ
เท็ดเป็นไง
สบายดี
ผมคิดๆอยู่ว่า ผมกับเขา น่าจะไปเมากันบ้าง...
เราใช้อะไรๆร่วมกันหลายอย่าง
- ฉันต้องวางสายล่ะนะ - ก็เหมีอนกัน
- เขาอยู่มั้ย - ไม่
เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ว้าว...
ผมคงโกหกถ้าบอกว่า ผมไม่ได้เต้นแร้งเต้นกาดีใจ
เปล่า มอร์ต
ฉันหมายถึงตอนนี้เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
เดี๋ยวเขาก็มา เขาไม่ค่อยมาหรอก ส่วนใหญ่ฉันเป็นฝ่ายไปบ้านเขา
นั่นไงรายละเอียดน่ารู้ ขอบคุณที่บอก
อย่าถามถึงเขา เราจะคุยกันลื่นกว่า
คุณน่าจะชวนเขามาบ้านเราบ่อยๆ
บ้านเราสวย ผมรักบ้านนั้นนะ ผมถึงได้ซื้อ
แค่นี้นะ มอร์ต
สวัสดี เอมี่
บ้า บ้า บ้า บ้า โง่เอ๊ย ไอ้โง่
- อ่านแล้วยัง? - อ่านแล้ว
นึกอะไรออกแล้วใช่มั้ย
อ๋อ แน่นอนอยู่แล้ว
คุณเขียนไว้เมื่อไหร่
นึกแล้วคุณต้องถาม
จะได้รู้ว่าใครลอกใครไง
เขียนเรื่องเดียวกัน มันก็ต้องถามว่าใครเขียนก่อน
- คุณว่าจริงมั้ย - ก็จริงน่ะสิ
ผมถึงได้ถ่อสังขารจากมิสซิสซิปปี้มาถึงนี่
ผมเขียนไว้ 7 ปีก่อน ปี 1997
คุณลอกไปได้ไง
นั่นล่ะที่ผมอยากรู้ชะมัด
นักเขียนหน้าเงินอย่างคุณ...
เดินทางไปเมืองเล็กๆในมิสซิสซิปปี้...
และขโมยเรื่องของผมไปได้ไง
- จบกัน - จบกัน?
จบกัน? หมายความว่าไง จบกัน?
คุณบอกคุณเขียนปี 97 ผมเขียนปลายปี 94
ตีพิมพ์ครั้งแรก ลงนิตยสารเดือนมิถุนา 95
เข้าใจเล่นนะ แต่ผมเขียนก่อนคุณ 2 ปี
คนที่โดนละเมิดลิขสิทธิ์ก็คีอผม
โกหก!
- ผมเปล่า - พิสูจน์สิ
ผมไม่จำเป็นต้องพิสูจน์กับคุณ
ไปอ่านแอลเลอรี่ ควีนส์ มิสเทอรี่ ฉบับ มิ.ย. 95 ซิ
- ผมจะไปหาอ่านได้ไง - ผมไม่เกี่ยวว่ะ
ผมต้องแล่นไปบ้านคุณ ที่ริเวอร์เดล นิวยอร์ค...
แล้วถามเอมี่เมียคุณรึเปล่านะ?
ผมอ่านเจอที่ปกหนังสือคุณ
นั่นบ้านเธอ ไม่ใช่บ้านผม
คุณหมายความว่าไง
ก็คิดว่าไงล่ะ ไอ้เซ่อ ผมกำลังจะหย่าเมีย
ห-ย่-า-ข-า-ด หย่าขาด
ผมว่าคุณมันเหมือนไอ้ฆาตกร...
ที่มองหาเหยื่อ ที่มันจะใช้พลั่วฟาดหัว
แต่คุณไม่เข้าใจหรอกว่า ถ้าเรามีเรื่องกัน...
งานนี้รับรองยาว...
จนกว่าจะตายกันไปข้าง
ใจเย็นๆ น่า ผมแค่จะหยิบบุหรี่
ผมไม่สูบ
ผมให้เวลาคุณ 3 วัน
โทรเรียกเมียคุณ ส่งนิตยสารเล่มนั้นมา...
ถ้านิตยสารเล่มนั้นมีอยู่จริง...
ผมจะกลับมาใหม่
ถ้าผมหามาได้ คุณจะเลิกยุ่งกับผมใช่มั้ย
สามวัน
นักเขียนยินดีพบผู้อ่านเสมอ
ฉันไม่อยากโทรหาเธอ
ฉันอยากไปนอนสักงีบนึง
โอเค ไม่นอน
ฉันจะโทรบอกเอมี่เรื่องนิตยสาร...
ฉันจะเขียนหนังสืออีกสองชั่วโมง...
แล้วฉันถึงจะนอน ตกลงมั้ย
ชีโก้
ไม่ให้กำลังใจกันเลย
ไปเลยไป เจ้าตูบตาฟาง
ฉันไม่ง้อแกหรอก
แล้วฉันก็กลับมาที่โซฟา...
อย่างละอายใจ...
อับอายขายหน้า...
แล้วก็ขี้เกียจ
ขี้เกียจ
"คุณมีเวลา 3 วัน ผมเอาจริง อย่าบอกตำรวจ"
ชูตเตอร์!
ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่
ได้ยินมั้ย
ฉันไม่ปล่อยแกแน่
ชีโก้ เขาฆ่าชีโก้เหรอ
ใช่ เมื่อคืนราวๆสามทุ่ม ผมหลับ
ฟังนะ เขาทิ้งนี่ไว้
"คุณมีเวลา 3 วัน ผมเอาจริง อย่าบอกตำรวจ"
หากมีใครเขียนบอกว่า "อย่าบอกตำรวจ"...
นั่นคือเวลาที่เราต้องแจ้นไปบอกตำรวจ
ใช่ ผมก็คิดอย่างนั้น
ผมมีลักษณะรูปพรรณเขาและรถ
พิมพ์แรงๆหน่อย จะได้ติดชุดสำเนา
ผมจำเลขทะเบียนรถไม่ได้...
แต่แน่ใจว่าเป็นทะเบียนมิสซิสซิปปี้ ขึ้นต้นด้วยตัวเอ
ผมจำได้ประมาณนั้น
ผมปักผ้า เชื่อมั้ยล่ะ หมอบอกช่วยฟื้นฟูโรคไขข้อ
ถ้าคุณหาข้อมูลเกี่ยวกับเขาได้ ผมจะขอบคุณมาก
ผมดูเหมีอนมีอปราบปืนโหดมากซินะ?
ผมอยากรู้ว่าผมรบอยู่กับใคร เขาอาจมีประวัติใช้ความรุนแรง
คุณเจอเขา คุยกับเขา แบบนั้นคงจะดีกว่า
คุณเจอคนบ้าตามรังควาญใช่มั้ย
ใช่ มันก็ต้องมีบ้าง
หนังสีอขายได้นิดก็ต้องเจอพวกโรคจิต
ขอโทษค่ะ
นี่ครับ...ลักษณะรูปพรรณเขา
ฆ่าสัตว์ไม่ใช่คดีร้ายแรงเหมือนฆ่าคน
ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า มันเป็นอาชญากรรม
เป็นสิครับ ทารุณกรรมสัตว์ไงครับ
แล้วยังทำลายทรัพย์สินส่วนบุคคลล่ะ?
ใช่ๆๆ คงงั้น
ขั้นแรกผมต้องรู้รูปพรรณเขา
ไหนตอบมาซิ คุณก็อปเขารึเปล่า
อะไร? เปล่า.่
งั้นก็บังเอิญเหลือเชื่อเลย คุณว่ามั้ย
เรื่องเหมือนกันมากใช่มั้ย
เห็นๆอยู่ว่าเขาก็อปผม คุณจะเข้าข้างเขารึไง
ผมอยู่ข้างคุณ แต่ผมก็ต้องรู้ความจริง
ว่าสถานการณ์เป็นยังไงแน่
ถ้าเขาเป็นไอ้โรคจิตเหมือนครั้งก่อน ผมก็ช่วยได้...
ไม่งั้นคุณก็ควรไปปรึกษาทนาย
ไม่ เขาเป็นบ้า นั่นล่ะประเด็น
เอาละ
แล้วคุณจะให้ผมทำไง
ผมอยากให้คุณช่วยผมแบบเดียวกับที่...
แบบที่คุณเคยทำมาก่อน
คนเก่าไม่ได้บ้าเท่าคนนี้
หมอนั่นเป็นแค่แฟนนิยายที่คลั่งไคล้...
จนแยกไม่ออกว่าชีวิตจริงต่างจาก นิยายน้ำเน่าที่คุณเขียนเพื่อยาไส้
ไม่ใช่ดูถูกนะ
นายชูตเตอร์ขู่ฆ่าคุณรึเปล่า
- เขาเอาไขควงแทงสุนัขผม - ถึงผิด...
แต่ก็ไม่ใช่ข้อหาหนักหนา ในแทชมอร์ เล้ค
นายอำเภอคงชอบแมวมากกว่าหมา
ผมไม่รู้สึกปลอดภัย...
ที่มีนายอำเภอรุ่นแง้มฝาโลง มาคุ้มกันภัย
ตกลงคุณจะช่วยผมรึเปล่า
ขอดูงานก่อน...
ผมติดงานที่บริษัทต้องกลับไปวันศุกร์...
แต่ผมพอมีเวลาให้คุณได้ 2 วัน
นิยายของผมตีพิมพ์ 2 ปีแล้ว...
ก่อนที่เขาจะเขียนของเขา
นิตยสารเล่มนั้นอยู่ที่บ้านเอมี่
ผมว่าจะแวะไปเอามา
- บ้านเอมี่เหรอ - ใช่
- เอมี่กับผมแยกกันอยู่ 6 เดือนแล้ว - เสียใจด้วย
ผมก็เสียใจ
- จากกันด้วยดี - ไม่ดีเท่าไหร่
ทำไม? คุณแอบฟันสาวๆ ในวันแจกลายเซ็น...
ที่ร้านหนังสือรึไง?
ผมพูดจาหมาไม่แดก อาชีพไม่ดีก็งี้ล่ะ
ผมขอโทษด้วย
- คุณว่าไงนะ? - ผมพูดว่า...
ถ้ามันเป็นหลักฐานที่เขาต้องการ ผมก็จะให้เขาดูนิตยสารนั่น
แต่คุณควรอยู่ด้วยตอนที่ผมให้เขาดู
แหงล่ะผมต้องอยู่ด้วย
- คุณจำค่าแรงผมได้มั้ย - ได้ แพงหูดับเลย
คุณจะเห็นคาดิลแล็คสีดำ ที่หน้าบ้านคืนนี้
ไม่ต้องตกใจ ผมไปเฝ้าคุณเอง
หลับให้สบายนะ ท่าทางคุณเพลียๆ
นี่ไม่ใช่บ้านหลังสวยของเรา
นี่ไม่ใช่เมียคนสวยของเรา
อีกต่อไปแล้ว
- ผมตกใจแทบตาย - เฮ้ ขอโทษที
งานอาทิตย์ก่อนทำเอาผมหมดสภาพ
- อุ่นใจตายโหง - ใจเย็น
ผมหลับไปแค่ 10 นาที
ผมเช็คทั่วแล้ว เรียบร้อยปลอดภัย
ผมแค่อยู่รอเพื่อจะบอกคุณ
คืนนี้คุณจะอยู่ที่นี่มั้ย
ไม่ นอกจากคุณอยากให้ผมอยู่
ไม่ ไม่
ไม่ ผมอยู่ของผมเองได้
ไม่มี
ไม่มีสัตว์ประหลาดซ่อนอยู่
คุณดูใต้เตียงรึยัง
กล่องเก็บของเล่นก็ดูแล้ว
เช้าผมจะกลับมา สอบถามคนในเมืองหน่อย
คุณจะเอาใบพายมาทำอะไร
ไม่รู้มีใครเห็นไอ้บ้าคนนี้มั้ย
ทอม กรีนลีฟ
ทอม กรีนลีฟผ่านมา ตอนผมคุยกับชูตเตอร์
โบกมือด้วย ทอมน่าจะเห็นหน้าเขาถนัด
ทอม กรีนลีฟ ผมจะเจอเขาได้ไง
เขากินอาหารเช้า ที่ร้านโบวี่ทุกเช้า 9 โมง
โอเค เข้าใจล่ะ ไม่ต้องห่วง
พอรู้ว่าชูตเตอร์อยู่ที่ไหน...
ผมจะเข้าไปขู่เขา ใช้คำว่า"เรา"เยอะๆเลย
"เรารู้ว่านายทำอะไรอยู่ เราอยากให้นายหยุด เราจับตาดูนายอยู่"
เชื่อผม เขาจะรีบแจ้น เผ่นป่าราบ
เฮ้ คืนนี้คุณจะอยู่ในเมืองรึเปล่า
โรงแรมเล็กๆที่ถนนรูท 9
รู้สึกจะชื่อเอิร์ฟ เล้คไซเดอร์ คุณรู้จักมั้ย
อ๋อ ผมรู้จัก
ราตรีสวัสดิ์
ฮัลโหล?
บ้าจริง
ฉันรู้ว่านายอยู่ในนั้นนะ ไอ้โง่
ถ้าฉันนับถึงห้าแล้วนายไม่ออกมา...
ฉันจะเข้าไปอัดนาย
หนึ่ง
สองเ.
ฉันฆ่ากระจกตาย
กับกระจกกั้นอาบน้ำ
ฉันไม่แคร์ ฉันจะสูบ สูบให้ตายไปเลย
พอหมดซองแล้ว ฉันจะไปที่ร้าน...
ไปซื้อมาใหม่ สูบมันให้หมด
นึกว่าคุณไม่สูบบุหรี่
ผมเพิ่งสูบไม่นานนี้เพื่อสุขภาพ
สบายดีเหรอ คุณเรนี่
อ๋อ สบายสุดๆ คุณชูตเตอร์ คุณล่ะเป็นไง
เมี่อกี๊เสียงเหมือนคุณทำอะไรแตกนะ
ผมไม่คิดว่าคุณสุขภาพจิตดี
ขโมยไอเดียคนอื่น คุณไม่สะทกสะท้านเลย
ถูกจับได้ก็ไม่อาย
หรือนักเขียนชื่อดังอย่างคุณ...
ชอบฟาดงวงฟาดงา เวลาอะไรๆไม่ได้ดั่งใจ
ทำไมไม่เอานิตยสารมาล่ะ
วันนี้คุณไปบ้านเธอไม่ใช่เหรอ
ถ้าผมได้หนังสือมาและเอาให้คุณดู...
คุณจะยอมหายหัวไปใช่มั้ย
นิตยสารเล่มที่คุณอ้าง ไม่มีจริงหรอก คุณเรนี่
เราสองคนรู้กันอยู่
งั้นก็โอเค
ทำยังไงคุณถึงจะรู้สึกดีขึ้น?
ผมอยากให้คุณแก้ไขมัน
คุณอยากให้ผมแก้อะไร
ตอนจบ
ตอนจบที่คุณทำเสียหาย
ผมบอกไม่ถูกว่าอะไรแย่กว่ากัน...
การก็อปนิยาย กับการทำตอนจบเสียหาย
นิยายของผมไร้ที่ติ
- ผมไม่ได้อ่านนิยายคุณ - พนันได้ว่าคุณอ่าน
"ฉันรู้ว่าฉันทำได้" ทอดด์ ดาวนีย์พูด...
เขาหยิบข้าวโพดร้อนๆ อีกฝักขึ้นจากชาม
"ฉันแน่ใจว่าอีกไม่นาน..."
"การตายของเธอจะเป็นปริศนา แม้แต่กับฉัน"
นิยายจบอย่างนี้ ไอ้นักบุญ มันต้องจบแบบนี้
คุณต้องเขียนให้ผม และเอาไปพิมพ์เผยแพร่
และลงชื่อผมเป็นคนเขียน
ผมยินดีเขียนตอนจบให้คุณ คุณชูตเตอร์
ผมเห็นเมียคุณออกมาจากบ้านหลังนั้น
- เธอสวยนะ - เมียผม
อย่าลากเธอเข้ามาเกี่ยวได้มั้ย
แม้ผมจะทำได้...
แต่ผมว่าคุณไม่เหลือ ทางเลือกนั้นให้ผมนะ
คุณอยากนอนกลางวันตื่นขึ้นมา...
แล้วเจอเอมี่ถูกยัดอยู่ในถังขยะ...
หรือได้ยินข่าววิทยุ รายงานว่า เธอถูกฆ่า...
ด้วยเลื่อยไฟฟ้า ที่คุณเก็บไว้ในโรงเก็บของเหรอ
อยากมั้ยล่ะ?
คุณไม่มีทางลอยนวลไปได้
ผมรู้ว่าคุณขโมย...
ผมจะไม่เลิกราวี จนกว่าทุกสิ่งจะถูกต้อง
- นั่นคุณเหรอ จอห์น เวย์น - มอร์ตเหรอ
คุณอยู่รึเปล่า มอร์ต
ผมพูดอยู่ เอมี่ อย่าโวยวาย
- มีอะไรเหรอ? - คุณไปไหนมา
ฉันโทรตั้งแต่เมื่อคืนจนป่านนี้
ผมก็นอนไง
อ้อดีนี่ คุณถอดปลั๊กโทรศัพท์เหรอ
มีอะไรเหรอ เอมี่
โอ้ พระเจ้า มอร์ต
เกิดอะไรขึ้น อะไร?
มีคนเผาบ้านเราไง จะอะไรซะอีก
- อะไรนะ - มีคนเผาบ้านเราหมดแล้ว
ไปนะจ๊ะ
ขอโทษครับ
- คุณวางแบงก์ร้อยไว้บนโต๊ะ - เงียบน่ะ
มาม่าซังต้องบอกคุณแล้วแน่ๆ ว่าสาม
อย่าสิ
บางคนไม่ถึงร้อย บางคนก็ร้อย ถ้าคุณติดใจ
บางคนก็ไม่ถึงร้อย แต่ผมสาม ผมคิดสามร้อย
ยังมีอะไรติดปากคุณอยู่เลยนะ
บาย
มอร์ต!
- ไฮ - ไฮ
- ผมเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เอมี่ - ฉันก็เสียใจ
ผมด้วย
ขอบใจ เท็ด
- คุณกับคุณนายเรนนี่ - ใช่
- พวกคุณเป็นเจ้าของบ้าน - ค่ะ เคยเป็น
เคยเป็น? หมายความว่าไง
บ้านไม่เป็นของคุณแล้วเหรอ
อดีตคุณกับคุณนายเรนี่ เป็นเจ้าของบ้าน
- ผมสตีเว่น แบรดลีย์ ตร.ริเวอร์เดล - ผมเท็ด มิลเนอร์
- นี่หน.กองดับเพลิงวิคเคอร์แชม - ครับ
เราไม่ดึงคุณไว้นานหรอก จนท.นัดคุณบ่าย 3
บ้านคุณโดนวางเพลิง ไฟเริ่มต้นจาก...
ขวดแชมเปญและน้ำมันคึร่งแกลลอน...
มันจุดไฟได้จริงๆเหรอ
คำถามแรก
คุณมีศัตรูมั้ย
- ไม่ ไม่มี - ไม่ ไม่มีเลย
ฉันขอตอบสักข้อสองข้อได้มั้ย เท็ด
ไม่เป็นไร ให้เขาตอบ
ครับ
ผมมีศัตรู
ขอโทษที่ไม่ได้ไปพบคุณเช้านี้
เมื่อคืนฉันไปตรวจที่เกิดเหตุ และถ่ายรูปหลักฐาน
อุ๊ย เผลอหลุดปากไปอย่างหนึ่ง
ฉันไม่ชอบคำว่า "ที่เกิดเหตุ" มันเป็นบ้าน
บ้านคุณ เสียใจด้วยกับความสูญเสีย
ขอบคุณมากครับ คุณนายอีแวนส์
ยังเป็นนางอยู่เหรอ...เรียกแฟรนก็พอ
ลำบากใจกันหน่อยนะ
ปกติคนบ้านไฟไหม้ก็มักจะขวัญเสีย
และบ่อยครั้งที่มอง เจ้าหน้าที่สอบสวน
ราวกับเป็นการปรักปรำ ว่าพวกเขาเป็นคนวางเพลิง
กรณีนี้ คุณให้ข้อมูล เกี่ยวกับผู้ต้องสงสัย
เรากับทางตำรวจจะช่วยกันสืบต่อไป
นี่คือรายการทรัพย์สิน ในประกันที่คุณเรียกร้องได้
กรุณาอ่านและเซ็นรับรองว่า ของเหล่านี้เป็นของคุณ...
และอยู่ในบ้านขณะที่เกิดไฟไหม้
คุณแยกกันอยู่...
ฉะนั้นส่วนสุดท้ายจะมีความสำคัญ
ขั้นตอนการหย่ายังไม่เรียบร้อย
เราตกลงกันหมดแล้ว
เจรจากันแล้วทุกอย่าง
แค่รอให้ทั้งสองฝ่ายเซ็นลงนาม
ผมย้ายออกมา 6 เดือนแล้ว...
แค่ยังไม่ได้ขนของทั้งหมดออกมา
ฉันก็เคยหย่าร้าง มันแย่
เรื่องพวกนี้ต้องเป็นไปตามครรลอง
ทุกอย่างจะจบ เมื่อทุกคนพร้อมจะรับกับมัน
ผมก็รู้สึกอย่างนั้น
ระหว่างนี้ คุณก็ดูรายการทรัพย์สินนะคะ
ขอบคุณ
นายตั้งใจจะชะเง้อดูเหรอ
คนห่วงใยไม่ควรถูกมองว่าสอดเสีอก
เอมี่ เขาแอบดู
ผมไม่อยากหัวเสีย แต่นี่มันของๆเรา
อย่า ไม่เป็นไร เขาพูดถูก
- นี่ของๆเรานะ - เขาพูดถูก เท็ด
เขาพูดถูก คุณไม่มีสิทธิ์ดูรายการของ
เราจะผ่อนผันถ้าไม่มีใครว่า แต่นี่คุณเรนี่ว่า
ใช่ คุณเรนี่ว่ามากด้วย
งั้นผมออกไปเดินเล่นซักซอยนึงนะ
- ค่ะ ขอบคุณ - แน่นอน
เท็ด หัดผจญภัยหน่อย เดินไปสัก 2 ซอยสิ
สอดรู้สอดเห็น
มอร์ต
- เดี๋ยว ฉันมีเรื่องจะถามคุณ - อะไร?
ชูตเตอร์กับนิยายนั่น ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยรึเปล่า
โทษนะ ฉันว่าจะไม่พูด แต่บังเอิญคุณมีประวัติ
ฟังนะ นั่นเป็นครั้งเดียว ที่ผมทำตัวน่าเกลียด
ผมชดใช้ให้เขาแล้ว มันจะไม่เกิดขึ้นอีก
- เอมี่ - อะไร
มีแค่คุณ ผม และทนาย ที่รู้เรี่องนั้นใช่มั้ย
ใช่
คุณไม่เคยเล่าให้เท็ดฟังใช่มั้ย
ไม่เคย
- คุณได้พูดอะไรกับเท็ดรึเปล่า - บ้าน่า
ฉันกะเวลาเก่งมั้ยล่ะ
ใช่ นายเก่ง
เสียใจนะที่นายอดดู ฉันรู้นายพิศวาสของๆฉัน
- ให้ตายเถอะ - เราต้องคุยกันหน่อยมั้ง
อีกสิบนาทีผมมา
ผมมีปัญหาล่ะ
- ฉันเซ็งความงี่เง่าของนาย - แกซิงี่เง่า
รู้สึกดีขึ้นรึยัง
ใช่ ดีขึ้น
นายเลิกเมีย ฉันเสียใจ แต่ฉันไม่ได้เป็นมีอที่สาม
นายเลิกกันก่อนที่เธอจะเจอฉัน
เหรอ นายคงคิดว่าแหวนแต่งงานเธอ เป็นของแปลกซินะ
โธ่เอ๊ย เรื่องนั้น ฉันขอโทษตั้งนานแล้ว
ฉันรู้นายไม่อยากมีฉันในชีวิตนาย ฉันก็ไม่อยากมีนายในชีวิตฉัน
แต่ถ้ายังหย่ากันไม่ขาด เราก็เลี่ยงไม่ได้
ฉันจะไม่ยอมให้นายทำเอมี่ อารมณ์เสียมากกว่านี้
นายรีบหย่าให้จบไปซิ เราจะได้ต่างคนต่างไป
เราเข้าใจความหมายที่ฉันส่งไปมั้ย
"เรา"นี่มาจากไหน เท็ดดี้
เทนเนสซี่
มอร์ตี้
ฉันนึกว่ามิสซิสซิปปี้
ไม่ ไปอีกไกล เมืองเล็กๆ ชื่อชูตเตอร์เบย์
ปัดโธ่ คาร์ช
ค่าแรงวันละตั้ง 500 เหรียญ นายอยู่ไหนเวลาที่ฉันต้องการ
อะไร...?
อะไรกันนะ
- ว่าไง - คุณหายไปไหนทั้งวัน
ผมน่าจะถามคุณอย่างเดียวกัน
คุณปลอดภัยน่า ผมเช็คบ้านคุณชั่วโมงก่อน
เมื่อคืนคุณกลับไปชั่วโมงเดียวเขาก็มา
งั้นเหรอ เขาวิ่งวุ่นทั้งคีนซีนะ
ผมรู้เรื่องบ้านคุณที่ริเวอร์เดลแล้ว เสียใจด้วยนะ
ที่แย่ที่สุดคือ ผมไม่ทันได้เอานิตยสารออกมา
เล่มที่พิมพ์นิยายเรี่องนั้น
มันคงไหม้เป็นถ่านไปแล้ว
คุณจะทำตามแผนเดิมมั้ย เอานิตยสารให้เขาดูน่ะ
ก็ต้องงั้นสิ
ปีนี้ผมซวยจะตาย อยากจะล้างซวยให้หมด
ผมโทรหาเอเย่นต์คุณ ตอนรู้เรื่องไฟไหม้
ผมว่าเขาคงมีนิตยสารเก็บไว้
วันนี้เขาส่งนิตยสารมาทางยูพีเอสแล้ว
พรุ่งนี้หลังบ่าย 3 คงถึงมือคุณ
นึกแล้วว่าจ้างคุณไม่เสียเที่ยว
ยังไม่แค่นั้นนะ
ผมเจอทอม กรีนลีฟวันนี้
คนที่ขับรถผ่านตอนคุณกับชูตเตอร์คุยกัน
หมอนี่ก็พิลึก
ทีแรกเขาว่า เขาผ่านไปแถวนั้นวันอังคาร...
และเห็นคุณอย่างที่คุณอ้าง
แต่จู่ๆก็เกิดกลัวแล้วก็ว่า...
"เปล่า มาคิดดูอีกที ผมไม่เห็นใครเลย"
"วันอังคารผมไม่ได้ไปแถวทะเลสาบ"
ใช่ ทอมแก่แล้ว ความจำเขาไม่ค่อยดี
อย่ามองโลกในแง่ดีเกินเหตุ
เขากลัว มีคนขู่บังคับเขา
นี่เดี๋ยวนะ
ชูตเตอร์จะแคร์ทำไม ว่าทอม กรีนลีฟรู้ว่าเขามา
- นั่นก็แล้วแต่ - แล้วแต่อะไร?
ว่าเขาวางแผนจะทำอะไรคุณ
ผมมาคิดดูใหม่นะ ชูตเตอร์อาจไม่ใช่คนโรคจิต
เราต้องคิดทุกช็อต เขาอาจถูกว่าจ้างมา
อาจมีคนไม่พอใจคุณ จ้างนักเลงมารังควาน...
ขู่ให้คุณกลัวขี้หด
แต่เขาจ้างไม่ถูกคน
เรื่องก็เลยบานปลาย
รุนแรงเกินกว่าที่ควรจะเป็น
ฆ่าหมา
เผาบ้านคุณทิ้ง
ตอนนี้ไม่มีใครเอาเขาอยู่
- เท็ด - ใคร
เท็ด แฟนใหม่เอมี่
เอมี่ทิ้งผมไปอยู่กับเขา
หมอนี่ถึงนามสกุลชูตเตอร์ เท็ดอยากให้ผมรู้ว่าเป็นเขา
เขาอยากให้ผมกลัว บอกเป็นนัยๆให้ผมรู้
- ทำไม เขาต้องการอะไร - ไม่รู้สิ
คุณกวนโมโหเขาเหรอ
- ก็ใกล้เคียง - โอเค เราจะทำอย่างนี้
คุณมีหลักฐานอะไร ว่าชูตเตอร์ไปหาคุณ
นอกจากต้นฉบับ หลักฐานมัดตัวเขาน่ะ
รอยช้ำ ผมมีรอยช้ำที่แขน เขาบีบแขนผม
เอาละ
คุณกับผมจะไปหากรีนลีฟด้วยกัน
ก็ได้
เอาต้นฉบับไป เอารอยช้ำไป
ผมจะเข่นให้หนักๆ ให้เขาโกหกไม่ได้เลย
ถ้าเขาแจ้งความว่าถูกข่มขู่ เราก็มีหลักฐาน
ร้านโบวี่ มื้อเช้า
เก้าโมงตรงเผง
แล้วเจอกันที่นั่น
ติดปืนพกไปด้วยนะ นักบุญ
มันต้องจบแบบนี้ล่ะ
บ้าจริง
บ้าเอ๊ย
พอล มอล
ไอ้ทุเรศเอ๊ย
"ทะเลสาบแทชมอร์"
โทษครับ
เคน
ทอม
"พอล มอล"
สักซองมั้ยครับ
ผมไม่สูบบุหรี่
ตอนเก้าโมงมีคนมาถามหาผมรึเปล่า
- ไม่มี - ตัวใหญ่ๆ สไตล์ตำรวจนิวยอร์ค
ไม่มี นึกไม่ออกเลยสักคน
ผมนอนตื่นสาย
เขาก็คงเหมือนกัน ไม่เห็นมานี่คะ
ใช่
นายมาทำอะไรที่นี่
จริงๆแล้วฉันกำลังจะขับไปบ้านนาย
เพื่อนนายอยู่ไหน
- ฉันมาคนเดียว - แน่ล่ะสินะ
ฉันรู้ว่านายมีแผนอะไรอยู่
ฟังนะ มอร์ต
หลายอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้ เป็นความผิดฉัน
ฉันหมายถึงส่วนใหญ่น่ะนะ
นายต้องการอะไร?
ต้องการให้นายไปจากชีวิตเรา
เซ็นใบหย่าซะ มอร์ต
ใบหย่า บอกเธอส่งไปให้ทนายฉันสิ
เธอส่งแล้ว ทนายบอกว่า นายไม่ยอมรับโทรศัพท์
- เป็นเพราะข้อตกลงใช่มั้ย - ใจเย็นๆ
- เงินเหรอ - ไม่ใช่เรี่องเงิน
นายควรหย่าเธอให้จบไป
ถ้าเรื่องไม่จบ ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นยังไงต่อ
นายรู้นะว่าฉันหมายถึงอะไร
เท็ดดี้ ฉันว่าฉันรู้ นั่นแหละปัญหา
ฉันไม่ชอบโดนขู่ มันทำให้ฉันเส้นกระตุก รู้มั้ย
ฉันพยายามจะคุยดีๆกับนายนะ
ฉันฝังศพหมาไปแล้ว
เรื่องบานปลายจนนายคุมไม่อยู่ เราต่างก็รู้
นายเป็นคนเริ่ม ฉันจะเป็นคนจบเอง
ขอร้อง กลับไปบอก เพี่อนชั้นต่ำของนายด้วย
โธ่เว้ย
โง่เอง ช่วยไม่ได้
- ว่าไง - ไปเจอกันที่เดิม
เดินไปตามถนนอีกนิดนึง
- ทำไม - ผมจะไปหาคุณบ่ายนี้
ทุกคนที่คุณโทรหาระหว่างนี้ จะเป็นความรับผิดชอบคุณ
ทอม
กรีนลีฟ
บ่ายสองสิบห้า
คุณสลบไปสามชั่วโมง
ขาคุณชา เพราะคุณเสีอกนอนทับ
ผมอยากพาคุณไปที่อื่น แต่ก็ไม่อยากให้คุณตี่น
รอจนเบื่อแทบชัก
เกีอบวางจดหมายไว้แล้ว แต่ไม่เอาดีกว่า
คุณยิ่งขี้ตกใจอยู่ด้วย
เป็นผมๆไม่เดินไปไกลหรอกนะ
ผมทำให้คุณพัวพันกับ 2 คนนี้ มากกว่าที่คุณรู้ซะอีก
คุณเป็นบ้า ผมจะไปแจ้งตำรวจ
คุณว่าไขควงของใคร ปักหัวหมอนั่นอยู่
ถ้าคุณทิ้งศพไว้แล้วผมหายตัวไป
คุณจะได้พบคอตัวเอง แขวนอยู่กับเชือก
เตรียมโดนคำสั่งประหาร
คุณต้องการอะไรจากผม
ผมบอกคุณไปแล้ว คุณเรนี่
ผมอยากให้คุณแก้ตอนจบ ของนิยายที่คุณก็อปไป
คุณยังไม่พร้อมจะยอมรับอีกเหรอ
ผมไม่ได้ก็อปนิยายของคุณ
คุณยอมถูกประหาร ข้อหาฆ่าคนตาย...
ดีกว่าที่จะยอมรับซินะ
ผมมีนิตยสารเล่มนั้น ไอ้โรคจิต
ผมมีนิตยสารเล่มนั้น
ผมมีนิตยสารระยำเล่มนั้น
ตอนนี้คุณมีนิตยสาร ที่คุณอ้าง เล่มนั้นมั้ย
ในตัวผมเหรอ ไม่มี!
ผมจะได้รับมันตอนบ่ายสาม
ไม่มีนิตยสารเล่มนั้นหรอก
ไม่ใช่เล่มที่มีนิยายเรี่องนั้น มันเป็นนิยายผม
คุณต้องการอะไร จะฆ่าผมเหรอ ฆ่าผมสิ
ไม่หรอกคุณ
คนพวกนั้น เข้ามาวุ่นวาย กับเรื่องของเรา
ผมยอมไม่ได้
คุณเอานิยายที่คุณว่ามา...
ถ้ามันมีอยู่จริง
อีกสองชั่วโมงเจอกันที่บ้านคุณ
ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะรีบกำจัดศพก่อน
อีกอย่างนะ
ถ้าคุณไปคุยกับนายอำเภอนั่นอีก...
หรือถ้าสี่โมงแล้วคุณไม่ไปเจอผม...
ผมจะเผาชีวิตคุณและทุกคน...
มอดไหม้เหมือนไร่อ้อยตอนลมแรง
เมื่อผมได้นิตยสาร เล่มที่มีชี่อผมบนสารบัญ...
และมีนิยายของผม...
- แล้วไง - แล้วผมก็จะมอบตัว
แต่ผมจะฆ่าตัวตายก่อนขึ้นศาล คุณเรนี่
เพราะถ้าเรื่องมันกลายเป็นอย่างนั้น...
ผมก็คงจะเป็นคนบ้า
และคนบ้าแบบนั้น...
ก็ไม่มีเหตุผล หรือข้ออ้าง ที่จะอยู่ต่อไป
อ้อนี่ หมวกผมอยู่กับคุณ
ผมเอาคืนแน่ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
- ฮัลโหล - มอร์ต?
ใช่ ไฮ
ฉันเป็นห่วงคุณมากเลย คุณโอเคมั้ย
- ผมโอเค ผมโอเค เอมี่ - แน่ใจเหรอ
ตอนเห็นคุณเมื่อวาน คุณดูเครียดๆ...
- อะไร? - คุณว่า...?
คุณว่าอะไรๆจะดีกว่านี้มั้ย ถ้าเราไม่เสียลูกไป
ให้ตายเถอะ ผม...เอมี่ ผมไม่รู้
ไว้ผมจะโทรกลับ แค่นี้นะ ผมมีธุระ
อะไร? มีอะไร เอมี่
หายใจ หายใจ
หายใจลึกๆ
คุณอยู่ไหน บ้านเท็ดเหรอ
ใช่
คุณรู้สึกยังไงกับเท็ดทุกวันนี้
ฉันไม่รู้
ฉันรักเขานะ คิดว่า
- ก็ดีนี่ - ฉันไม่เคยเป็นชู้กับคนอื่น
ฉันอยากบอกคุณนานแล้ว
มีแค่เท็ดคนเดียว แต่ก็หลังจากที่เราจบกันแล้ว
ถ้าเราจบกันทั้งที่ยังอยู่ด้วยกัน คุณน่าจะบอกผม...
เพราะผมไม่รู้ว่าเราจบกันแล้ว
นั่นเพราะคุณไม่เคยอยู่เลย
คุณหายไปตลอดเวลา
ผมทำงานอยู่กับบ้าน เอมี่
ฉันไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น
ตอนอยู่กับฉัน คุณก็หายไปอยู่ในความคิดตัวเอง
ฉันมองตาคุณ และไม่เห็นคุณมองกลับมาที่ฉัน...
แบบที่มีฉันอยู่จริงๆ สองปีแล้ว
รู้มั้ย คุณพูดถูกที่สุด ผมแม่งผิดคนเดียวเลย
ไม่หรอก ฉันขี้ขลาดเองต่างหาก
เท็ดอยากให้เราสองคนพูดกับคุณ เขาถามอยู่เรี่อย ฉันก็เลี่ยงไปเรื่อย
ฉันไม่มีวันลีมหน้าคุณตอนนั้นเลย
ออกไป ออกไป!
- แค่นี้นะ - มอร์ต เดี๋ยว เรา...
ไม่ ผมต้องไปแล้ว
- ถ้ามีอะไรคุณจะโทรหาฉันมั้ย - ไม่แน่ใจ
- ฉันไปหาคุณได้มั้ย - คุณจะมาหาผมทำไม
คุณยังไม่ได้เซ็นใบหย่า มอร์ต
ฉันรู้คุณไม่อยากเซ็น ฉันก็ไม่อยาก
แต่ทุกอย่างเราตกลงกันแล้ว ไม่มีอะไรขัดแย้งกันนี่
ทำไมคุณไม่เซ็นนะ คุณไม่อยากให้มันจบเหรอ
เหลือเชื่อเลย
ผมหลงเชื่อว่าคุณเป็นห่วงผม
- โง่บัดซบ - ฉันห่วงคุณ
คุณทำเสียงเหมือนเมื่อหกเดือนก่อน และฉันว่าเป็นความผิดฉัน
ฉันผิด ฉันอยากย้อนเวลา แต่ฉันก็ทำไม่ได้
ถ้างั้นคุณก็ไม่ควรเป็นชู้กับเขา!
คุณจะไม่ไปบ้านเขาใช่มั้ย
ฉันจะไม่ปล่อยเรื่องคาราคาซังต่อไป
เขาเซ็น เรื่องก็จบ เราจะได้ไม่ต้องคุยกันวันเว้นวัน
ก็ได้ ผมจะไปเป็นเพื่อน
ฉันว่าฉันควรไปคนเดียวนะ เท็ด
ไม่ดีล่ะมั้ง
แค่เห็นคุณเขาก็ควันออกหู
ฉันอยู่กินกับเขา 10 ปี ฉันรู้วิธีพูดกับเขา
ฉันแค่อยากให้เรื่องนี้จบเสียที
ขอโทษนะ
ฉันคงจะกลับมาซักทุ่มนึง
เฮ้ คุณเรนี่
- ผมอยากจะ... - ได้ๆๆ
เฮ้ คุณเรนี่
คุณเรนี่ คุณเป็นไรรึเปล่า
ขอโทษ พอดีเมื่อกี๊ผมติดคอพูดไม่ออก
- หน้าคุณซีดๆนะ - ครับ ขอบคุณ
ยูพีเอสมีอะไรมาส่งให้ผมรึเปล่า
- แค่ห่อเดียว - อะไรนะ?
ฉันว่า "แค่ห่อเดียว"
- อ้อเหรอ ขอบคุณ - ไม่เป็นไร
กรมไปรษณีย์คงไม่พอใจ ถ้ารู้ว่าเรารับพัสดุยูพีเอส
ผมรู้ และผมขอบคุณมาก
คุณจะไม่บอกพวกเขาใช่มั้ย
- ไม่บอก - ดี
ฉันเห็นนะว่าคุณทำอะไร
- อะไรนะ? - ฉันพูดว่า "ฉันแย่แน่ถ้าคุณพูดออกไป"
คุณกลับบ้านไปนอนดีกว่า คุณเรนี่
สีหน้าคุณไม่ดีเลย
ใช่ ก็ดีเหมือนกัน
หล่อชิบเผง
- มีเวลามั้ย - ไม่ ตอนนี้ผมไม่มีเวลาเลย
ไว้ผมจะโทรมาทีหลัง
โอเค ได้
ผมจะโทรหาคุณ ตกลงมั้ย
"1995"
สารบัญ
"หน้าต่างแห่งความลับ"
หน้า 83...หน้า 83...
81
82
99
แกฉีกออกไป
ไอ้สารเลวเอ๊ย
นายฉีกนิยาย...
ออกจากหนังสีอ
เอ๊ะ แล้วเขาทำได้ยังไง
ไม่รู้สิ
แต่เขาก็ทำได้
ลองคิดดูสิ
ยังไง?
ไม่รู้ว่ะ
นายใส่หมวกทำไม
ไม่รู้สิ
เขาอาจจะอยากให้นายใส่
ทำไมเขาถึงอยากให้ฉันใส่หมวกเขา?
เขาอาจจะอยากให้นายใส่...
เขาอยากให้ฉันทำไมนะ
ให้นายงงไงล่ะ
ตอนนี้ฉันก็งงแล้ว นักบุญ งงเป็นไก่ตาแตก
ไม่ต้องพูดเรื่องงงกับฉัน
เดี๋ยว ย้อนกลับไปหน่อย แล้วเรื่องนั้นล่ะ?
เรื่องอะไร?
ก็ "นักบุญ" กับ "ชูตเตอร์เบย์"
และรายละเอียดปลีกย่อยที่นายมองข้าม
รู้มั้ยนายมันบ้า ฉันไม่อยากฟังเรื่องบ้าๆของนาย
ทั้งหมดเป็นเรื่องบังเอิญเหรอ
ตัวฉันเขียวช้ำเพราะเขาใช่มั้ย
- ใช่มั้ย - ช้ำเหรอ
ก็...
เรื่องนี้ไม่มีเหตุผลแล้ว
นายอยากฟังเรี่องที่มีเหตุผลมั้ย แจ้งตำรวจสิ
โทรหาเดฟ นิวซัม เรียกเขามาจับนายไปขัง...
ก่อนที่นายจะทำความเสียหายมากกว่านี้
ฉันจะไปเอามีดมาผ่าแยกนายทิ้ง
ก่อนที่นายจะฆ่าใครเข้าอีก
ฉันไม่ได้ฆ่าใคร
- นายมีปืน - มันไม่มีลูก
- จริงเหรอ - จริง
นายเกือบฆ่าพวกเขา นายอยากฆ่าเขา
ปืนไม่ได้ใส่ลูกไว้
- นายก็ยังอยากอยู่ดี - หุบปาก
ฟังฉันนะ เพราะนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น
- นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับมนุษย์ - หุบปาก!
จอห์น ชูตเตอร์ไม่มีตัวตน
ไม่เคยมี นายสร้างเขาขึ้นมา
นายต้องฟังฉันก่อนที่จะสายเกินแก้
ให้ฉันอยู่คนเดียว
นายก็อยู่คนเดียวนี่นะ
นายกำลังสติแตก
นายกำลังทำสิ่งที่ผิด
นายไม่รู้ตัวว่าทำอะไรอยู่
นายกินมันฝรั่งทอดแบบนี้มา 30 ปีแล้ว
แม่ชีรู้เรื่องหน้าต่างที่พังแล้ว
โรงเรียนต้องถูกคัดออกจากการแข่งขัน
แม่ชีรู้เรื่องหน้าต่างที่พังแล้ว
แล้วเธอก็ลุกไป คืนนั้นเราไม่ได้คุยกันต่ออีกเลย
ทอดด์ ดาวนีย์คิดว่า ผู้หญิงที่ขโมยความรักเรา...
- ทอดด์เข้ามาเกี่ยวตรงไหน - ทุกอย่าง
ฉันเริ่มเชื่อแล้วว่าทอดด์ทำถูก
ทุกอย่างที่นายทำมันผิด
มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
ผมว่าคุณรู้นะ ผมว่าคุณรู้ดีทีเดียว
คุณไม่มีตัวตน
ผมเหรอ ผมมีตัวตน คุณเรนี่
ผมมีตัวตนเพราะคุณสร้างผมขึ้นมา
- ดูนี่สิ - คุณจินตนาการผมขึ้นมา
ผมคือคนทำฟาร์มนมจากมิสซิสซิปปี้
คุณตั้งชื่อให้ผม
บอกผมทุกอย่างที่คุณอยากให้ผมทำ
มีผมลงมีอ คุณก็ไม่ต้องลงมีอเอง
วันนั้นเรายีนอยู่ตรงนั้น ทอม
ใช่ ผมรู้ มอร์ต ผมเห็นคุณ
ผมไม่อยากพูดต่อหน้าเขา ตอนนั้นคุณอยู่คนเดียว
ผมรู้ ทอม จอดก่อน ผมมีอะไรจะให้คุณดู
คุณไม่กล้าทำเอง คุณรู้ว่าผมทำให้คุณได้
เราหมดธุระรึยัง
เราสะสางปัญหาหมดรึยัง
คุณสร้างผมขึ้นมาเพื่ออะไร?
- แก้ไขนิยาย - ถูกต้อง
แก้ตอนจบ
เราต้องแก้ตอนจบ
คุณว่าเราต้องทำยังไงถึงจะแก้ได้
มอร์ต
"หน้าต่างแห่งความลับ"
มอร์ต
คุณอยู่รึเปล่า ฉันเห็นรถคุณข้างนอก
ฮัลโหล
มอร์ต
ชีโก้
"พอล มอล / แจ็ค แดเนียลส์"
เพราะอย่างนี้นี่เล่า
อะไรกันเนี่ย
"ชูตเตอร์"
"ยิงเธอ"
ไฮ
บ้าจังเลย มอร์ต
คุณเอามาจากห้องใต้หลังคารึ
ก็ของผมเอง
ของคนอื่นซะที่ไหนล่ะ
มอร์ต คุณเป็นอะไรไป
คุณทักคนผิดแล้ว คุณผู้หญิง
ที่นี่ไม่มีคนชื่อมอร์ต
มอร์ตตายไปแล้ว
เขากระเสือกกระสนทุรนทุราย...
แต่สุดท้ายเขาก็หลอกตัวเองไม่ได้ อย่าว่าแต่หลอกผมเลย
ผมไม่ได้ทำอะไรเขา สาบานได้เลย
เขาเลีอกหนีแบบเต่าหัวหด
- ทำไมคุณพูดจาแบบนี้ มอร์ต - ผมก็พูดแบบนี้แหละ
ฉันกลัวนะ
ไม่เป็นไร คุณจะไม่ต้องกลัวนาน
โอ พระเจ้า พระเจ้า
ช่วยด้วย
ผมใกล้จะหมดห่วงคุณแล้ว
ต้องขอโทษอย่างแรงนะ คุณผู้หญิง
แต่ถูกคีอถูก แฟร์ก็คีอแฟร์
มีบางอย่างที่เราต้องทำให้ถูกต้อง
ขอให้คุณรู้ว่าผมไม่ใช่คนต้นคิด
ทั้งหมดเป็นความคิดคุณเรนี่
แต่คุณคือมอร์ต เรนี่
ผมจัดเตรียมที่ให้คุณแล้ว
คุณคือมอร์ต เรนี่
ผมเลีอกกับมีอเองเลย
คุณคือมอร์ต เรนี่
มอร์ต...
เอมี่!
- เอมี่! - เท็ด
- เอมี่! - เท็ด ไม่!
ไม่!
"ฉันรู้ว่าฉันทำได้" ทอดด์ ดาวนีย์พูด...
เขาหยิบข้าวโพดร้อนๆอีกฝักขึ้นจากชาม
"ฉันแน่ใจว่าอีกไม่นาน..."
"การตายของเธอจะเป็นปริศนา"
"แม้แต่กับฉัน"
ไฮ
ฉันสายแล้วค่ะ
ไฮ
- เหล็กดัดฟัน - ใช่
ต้องจัดการอะไรๆให้เข้าที่เข้าทาง
เฮ้ คืองี้ ผมอยากรู้ว่าคุณสนใจอยากจะ...
ไม่ต้องใส่ถุงก็ได้
คุณเรนี่
ประตูบ้านคุณเปิดอยู่ ผมเข้ามานะ
คุณเรนี่
- มอร์ต เรนี่ - อ้าวหวัดดี เดฟ
ผมไม่ได้ยิน ขึ้นมาสิ
คุณมาก็ดี ผมจะได้พักหน่อย
ทำไปกินไป กำลังเขียนสนุกมือเลย
ใช่
ก็รู้ๆกันอยู่ว่าคุณทำอะไรลงไป
เรายังไม่มีหลักฐานที่จะจับคุณ แต่เชื่อเถอะ...
สุดท้ายเราต้องเจอศพพวกนั้น
มัดจนคุณดิ้นไม่หลุด...
และคุณจะต้องถูกจับ
ระหว่างนี้ ผมจะขอบคุณ ถ้าคุณไม่เข้าเมือง
มันทำให้ชาวบ้านไม่สบายใจ
คุณไปซื้อของที่นิวลอนดอนก็ได้
คุณได้ยินที่ผมพูดมั้ย
ได้ยิน ไม่มีปัญหา
รู้มั้ย...
สิ่งเดียวที่สำคัญคือ...ตอนจบ
ส่วนสำคัญที่สุดของทุกเรื่องก็คือตอนจบ
และตอนจบเรื่องนี้...
ดีมากๆ
ตอนจบไร้ที่ติ
"ฉันรู้ว่าฉันทำได้" ทอดด์ ดาวนีย์พูด...
เขาหยิบข้าวโพดร้อนๆอีกฝักขึ้นจากชาม
"ฉันแน่ใจว่าอีกไม่นาน..."
"ทุกอย่างที่เป็นเธอจะหายไป"
"การตายของเธอจะเป็นปริศนา"
"แม้แต่กับฉัน"
บรรยายไทยจาก DVD มาสเตอร์ MODIFYED BY JOYTHUN